fbpx

พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

พ่อแม่
พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

วันนี้เรามีเรื่องเล่าสุดซึ้ง มาจากเว็บไซต์ต่างประเทศมาให้เพื่อน ได้อ่านกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับเรื่องราวความรักของพ่อลูกคู่หนึ่ง ซึ่งเรื่องมีอยู่ว่า…ความทรงจำที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ ที่ฉันไม่มีวันลืมเลือนก็คือภาพของพ่อที่ พ่อที่มีเศษฟางติดบนหัวมาหาฉันที่มหาลัย พ่อเป็นเกษตรกร รู้จักหนังสือไม่กี่ตัว ทั้งชีวิตทำมาหากินกับเทือกสวนไร่นา ไม่เคยจากบ้านไปไหนไกล แม้แต่ตัวเมืองใกล้ พ่อก็ไปนับครั้งได้

พ่อกับแม่ต่อสู้กัดฟันกันทำนาทำไร่ ใช้เลือดและเหงื่อเลี้ยงดูพวกเรา 5 คนพี่น้อง พี่ชาย พี่สาว พอโตขึ้นก็แต่งงานไปอยู่ไกลบ้าน ฉันที่กำลังเรียนม.ปลายกลายเป็นความหวังเดียวของพวกท่าน

ปี 1994 ในที่สุดฉันก็ทำให้ความฝันของพวกท่านเป็นจริง ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ กลายเป็นคนแรกในหมู่บ้านที่ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขของพ่อ แต่ตอนฉันอยู่ปีสอง แม่ที่เจ็บป่วยมานานก็จากพวกเราไป มองดูบ้านที่ว่างเปล่าพ่อก็พูดกับฉันว่า “ไม่ต้องกังวลนะลูก ตั้งใจเรียนไป เรื่องที่บ้านไม่ใช่ปัญหาของแก ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนพ่อก็จะส่งแกเรียนให้จบ”

พ่อแม่
พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

พูดกันตามตรงแล้ว ชีวิตของคนบ้านนอกจนมันลำบากมาก การจะหาเงินไม่ง่ายเลย พ่อไปขอยืมเงินจากญาติทั่วสารทิศรวมได้ 3 พันบาท แล้วส่งให้ฉันนั่งรถทัวร์กลับไปมหาวิทยาลัย เมื่อกลับมาเรียน ฉันไม่กินข้าวเช้า ทุกวันมื้อกลางวันกับมื้อเย็นก็กินแค่ข้าวเปล่ากับผักดอง พยายามประหยัดให้ได้มากที่สุด

แต่เพราะว่าประหยัดผิดวิธี ทำให้ในเทอมต่อมาฉันป่วยหนักมากเป็นเวลาครึ่งเดือนเต็ม แม้ว่าจะมีเพื่อน ช่วยดูแลจนอาการดีขึ้น แต่ทุกคนก็ต้องให้ฉันยืมเงินมารักษาตัว หลังจากพยายามหาเงินด้วยตัวเองไม่สำเร็จ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเขียนจดหมายไปขอเงินจากพ่อ

บ่ายวันหนึ่งในสองสัปดาห์ต่อมา ฉันเลิกเรียนกลับมาที่หอพัก เสียงเคาะประตูดังขึ้น กลิ่นหญ้าที่ติดมากับเสื้อผ้าโชยเข้ามาในห้อง “พ่อ” คนที่มาเคาะประตูคือพ่อฉัน ฉันอึ้งไป “โอ้โห โรงเรียนแกใหญ่มา การหาแกเจอนี่ไม่ง่ายเลยนะ แล้วเป็นไงลูก หายดีรึยัง”

พ่อมาในชุดม่อฮ่อม แถมมีงอบด้วย ฉันยังเห็นเศษฟางเกาะอยู่บนหัวพ่อ “ดีแล้ว หายดีแล้วจ๊ะ” ความรู้สึกกลัวคนหัวเราะเยาะโผล่เข้ามาในจิตใจ ฉันรีบดึงพ่อเข้ามาในห้อง “พ่อมาได้ยังไงจ๊ะ” ดูเหมือนพ่อจะไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของฉัน ท่านพิจารณามองฉันอย่างละเอียด แล้วก็พยักหน้า “หายดีก็ดีแล้ว”

พ่อแม่
พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

จากนั้นก็เปิดย่ามผ้าขาวม้า เอามือล้วงลงไปแล้วหยิบกระเป๋าออกมาใบหนึ่งที่ดูไม่ออกแล้วว่าเป็นสีอะไร พ่อเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเงินออกมา “ช่วงนี้หาเงินยาก ก็เลยเอามาให้แกช้าไปหน่อย เอ้านี่ 15,000 เอาไปคืนเพื่อนซะ” พ่อพูดไปพร้อมแววตาที่ดูเหน็ดเหนื่อยหมื่นห้า? ฉันสงสัย “พ่อไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?” พ่อกระแอมเบา “พ่อไปยืมเขามา แกต้องใช้ประหยัด นะ”

ฉันรับเงินมาจากพ่อ น้ำตาไหลพร้อมพยักหน้า “พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ” พ่อกินอาหารกลางวันที่ฉันเอามาจากโรงอาหาร จากนั้นก็เตรียมตัวกลับบ้าน พ่อถึงหน้าประตู ก็หันมาบอกฉันว่า “จากที่นี่กลับบ้านมันไกล ค่ารถก็ไม่น้อย ปีใหม่…แกไม่ต้องกลับหรอก” ฉันตกใจ ขมวดคิ้ว

พ่อแม่
พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

หลังจากส่งพ่อเสร็จก็รีบไปเรียนคาบบ่ายต่อ ไม่รู้ทำไมคืนนั้นฉันนอนไม่หลับเร็ว วันเดียวก็จะปีใหม่ และเพราะเพื่อนโน้มน้าว ฉันก็เลยซื้อตั๋วนั่งรถกลับบ้าน ฉันมาถึงหน้าประตูบ้าน พอเปิดประตูเข้าไปฉันก็อึ้ง ผนังใหม่สีขาว เฟอร์นิเจอร์ใหม่ครบชุด และเครื่องใช้ไฟฟ้า…ทำไมพ่อ….

“มาหาใครจ๊ะ?” หญิงวัยกลางคนคนนึงเดินออกมาถาม ดูเหมือนฉันจะเริ่มเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด โยนกระเป๋าหนังสือลงบนพื้น “หนูมาหาใคร คุณถามว่าหนูมาหาใคร นี่มันบ้านหนู”

“บ้านหนู?” หญิงคนนั้นนิ่งไป “อ้อ นี่คงเป็นลูกสาวที่เรียนอยู่มหาลัยของตาเจ้าสินะ แล้วนี่ปิดเทอมหรอ แล้วพ่อไม่ได้บอกหนูหรอ”

“คุณเป็นใครกันแน่?”

หญิงคนนั้นหัวเราะ “ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่หมู่บ้านนี้ พ่อหนูขายบ้านหลังนี้ให้ฉันแล้ว”

“อะไรนะ?” ฉันแทบทรุด “ขาย….ขายให้คุณแล้ว? แล้วพ่อหนูล่ะ พ่อหนูอยู่ไหน?”

“แกไปช่วยดูไร่ให้คนอื่นเขา ห่างออกไปสัก 10 กิโล”

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจาก “บ้าน” ได้ยังไง แต่พอออกจากบ้านมา น้ำตาก็ไหลพราก ฉันร้องไห้โฮ วิ่งไปทางไร่ที่พ่อไปอาศัยอยู่ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งไปนานเท่าไหร่ ผ่านภูเขามากี่ลูก แล้วสุดท้ายฉันก็มองเห็นเงาของพ่อนั่งอยู่ตามลำพังในเพิงเล็ก

“พ่อ” ฉันตะโกนเรียกออกมาก่อนจะไปคุกเข่าลงตรงหน้าท่าน

พ่อนิ่งไปเมื่อมองเห็นว่าเป็นฉัน ก็รีบพยุงขึ้นมา “ลุกขึ้นมาลูก กลับมาก็ดีแล้ว กินข้าวรึยังเนี่ย” คืนนั้นพ่อไม่ได้พูดถึงเรื่องขายบ้าน แต่บ่นว่าคิดถึงแม่ ฉันน้ำตาไหล

พ่อแม่
พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

หลังจากนั้นครึ่งเดือน ฉันก็บอกลาพ่อกลับไปมหาวิทยาลัย พ่อล้วงลงไปในย่ามหยิบกระเป๋าขึ้นมา ในนั้นมีเหรียญบาท เหรียญห้า เหรียญสิบ แบงค์ยี่สิบรวม กันได้ 5 ร้อย “นี่เป็นค่าแรงพ่อ แกเอาไปซะ” ฉันน้ำตาคลอ “พ่อจ๊ะ ครั้งที่แล้วยังเหลืออยู่ เงินนี่พ่อเอาไว้ใช้เถอะ”

พ่อจ้องฉัน “อย่ามาโกหกพ่อเลย เงินนั่นคงหมดไปนานแล้ว พ่ออยู่บ้านนอกไร่นามีอะไรให้กินเยอะ แกอยู่โรงเรียนอะไรก็ต้องใช้เงิน….พ่อก็มีให้แกแค่นี้ เอาไปเถอะลูก อีกแค่ครึ่งปี ตั้งใจเรียนให้จบนะลูก แกเรียนจบพ่อจะได้มีหน้าไปเจอแม่แก” น้ำตาฉันไหลออกมาไม่หยุด พยักหน้าแล้วรับเงินมา “พ่อจ๋า ดูแลตัวเองดี นะ หนูไปล่ะ”

พ่อแม่
พอรู้ความจริงว่า พ่อยืมเงินมาให้ฉันเรียน ปิดเทอมฉันกลับบ้าน เห็นบ้านตกแต่งใหม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ถึงกับน้ำตาไหล

ตอนที่พ่อไม่ได้สังเกต ฉันก็เอาเงินส่วนหนึ่งยัดลงไปใต้เสื่อ จากความพยายามในการรับจ้างทำงานและความช่วยเหลือของเพื่อน ในที่สุดฉันก็เรียนจบเทอมสุดท้าย หลังเรียนจบ ฉันไม่ลังเลที่จะกลับบ้านมาหาพ่อทันที

ตอนนี้ พ่อย้ายมาอยู่กับพี่ชายที่ย้ายกลับมาอยู่ที่หมู่บ้าน ฉันเองก็กลับบ้านไปหาท่านบ่อย พ่อมักจะบอกกับฉันว่า “ไม่ต้องกลับมาบ่อย ก็ได้ พ่อแข็งแรงดี แถมมีพี่สะใภ้แกดูแลอีก แกตั้งใจทำงานไปเถอะ” ฉันยิ้มแล้วพยักหน้า แต่ก็ยังกลับบ้านเป็นประจำ

ทุกครั้งที่อยู่เงียบ คนเดียว ภาพของพ่อที่มีฟางติดอยู่บนหัวจะโผล่เข้ามาในความทรงจำฉัน ฉันรู้ดีว่ามันประทับอยู่ในสมองของฉัน และจะมีผลกับฉันไปทั้งชีวิต

ขอขอบคุณข้อมูล

deedayfashion

จำหน่ายเสื้อผ้าแฟชั่นสำเร็จรูปปลีก-ส่ง ขายส่งเสื้อผ้าแฟชั่นทุกชนิด เสื้อผ้าแฟชั่นเกาหลี เสื้อผ้าแฟชั่นประตูน้ำ แพลตทินั้ม โบเบ้ สินค้าแฟชั่นอัพเดททุกวัน สินค้ามีให้เลือกมากมายอาทิเช่น เสื้อผ้าแฟชั่น กระโปรงแฟชั่น กางเกงแฟชั่น รวมถึงแฟชั่นคนทำงานก็มีให้ท่านเลือกอย่างจุใจ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.